احساساتم را ریز ریز پس انداز می کنم در قلک دلم !

قلک که پر شد ، خودش می شکند و من با آن همه احساس

با گوشواره های صورتی

 چند شعر با اشک می نویسم :

 از آسمان ، از شب ، از شکوفه های زیبای صورتی دستبندم  ، ..

از روز تولدم که با تو بهترین و خاطره انگیز ترین روزم شد ...

دوستت دارم

به اندازه زیبایی شکوفه های نگین دار صورتی گردنبندم .....

... صدایت را که شنیدم مثل دختربچه های تنها که از تنهایی می ترسند بغض کردم !

عاقبت سد بغضم شکست و آبرویم را برد !!

ببخش عزیز ...

صدایت عجیب آرامم می کند  و دونه دونه اشکهایی که روی غصه ندیدنت آب می ریزد !

حق بده ... گاهی کم می آورم بی تو ...

من برای طولانی ندیدن  دستانت هنوز خیلی کوچکم ...................

نمی دانم شاد کردن تو چه بلایی ست که به جانم افتاده !

تک تک پرهایم را می چینم (   جوجوها  پَــر دارن دیگه !!   D-:   )   و با

جوهر اشکهایم روی صورتت لبخند را نقاشی می کنم ؛ با آرزوهای کنار تو آجر به آجر

قفسی می سازم و می شوم خوشبخت ترین زندانی که تو نگهبانش باشی .

فقط مرا دوست بدار ....

کلمه رنگ است ... که تو می توانی بکشی روی صورتک های دنیا .

می توانی خرجش کنی ، بدون اینکه نگران جیبهایت باشی . می توانی نثارش کنی :

با فحش ، با اخم .. با ..........

اما وقتی " عزیزم " گیر کرد توی گلویت !  این بار عشق جای همه چیز را می گیرد ؛

همه چیز ......

همین جا ، توی این صفحه سفید ، می توانم رویاهای رنگ باخته ات را دوباره نقاشی

کنم ، مست عطر حضورت شوم و اشک های متولد شده ات را با عشق ببوسم ......

یا " بی اعتنایی " را روی صورتت خودم نقاشی کنم ....

اما نمی شود .

عشق ، عشق است ....

هیچ کاری نمی توانم انجام دهم با قناری ای که توی دلت مثل همیشه خاص صدایم می زند !

جز اینکه محکم در آغوش بگیرمش ................................... !

کابوسهایم که تمام شد ؛ خوابهایم خوب که تعبیر شد ،

توی گوشهایت زمزمه می کنم :

که بی تــــــــــــــــــــــــــــو چقدر بی خواب بوده ام !

تـــــــــــــو رفته ای ....

وکار من شده همین ...

شمـــــــــردن ستاره ها , شمردن دانه دانه اشک هایم   برای بازگشتت ...

ضربدرهای قرمز می زنم به بغض هایم این روزها ....

که یادم بماند یادم بماند این روزهای تنهایی بی تـــــــــــو ...

می نویسم از تو که آغوش ذهنم بی خاطره ی چشمانت هیچ است ،

از تو که نوازشت در رویا در بستر تنهایی ام همچون حرکت قاصدک لذت بخش است .

وقتی کنار منی ، تمام رنگها ، تمام صداها ؛ تمام عطرها به فراموشی دل می سپارند ،

من می مانم و گندمزار خیـــــــــال تو ...

یک سئوال !

گلم ** تا به حال گفته ام که خیالت به گندمزار می ماند ؟!

چتر دستانت وسیع ترین پناهگاه روی کره زمین است .

من ویرانی  تنهایی ام را به دست حرفهایی نگفته ات دوست دارم ؛

حرفهای نگفته ای که هر روز ، سهم من از شعر خیس چشمان تو بود ...

... سالها کنارهم بودیم و سالها طول کشید تا باهم بودنمان را باور کردیم وجشن گرفتیم .

پاییز و زمستان بود و ما خیالمان را کوچک می کردیم و تو هر شب با شاخه گلی سرخ

در خواب به دیدن من می آمدی !

دستهایم همیشه سرد بود ، چون در خیال من هم برف می بارید انگار !

نگاهمان پرحرف تر از نگاهمان بود و قصه جاودانگی این لحظه ها را تکرار می کردیم.

نفهمیدیم چگونه ، ولی تابستان با  مزه ی شیرین تولد تو هم گذشت و دوباره به فصل پر از

خاطره های قشنگمون رسیدیم ...

و خاطره روز تولدم کنار تو که به یادماندنی می شود هر سال ....

اما این بار خــــــزان ، افسوس که گاهی باید تنها باشم بی تو ...

اما خوشحالم که تو استاد درس پاک عشقی عــــــزیز ! به تو می بالم  گل قشنگ من ....